środa, 19 grudnia 2012

14 miesięcy po, czyli Święta za pasem :)

Moi Drodzy, Wiem, że już obiecywałem, że napiszę, zaktualizuję i dam Wam znać co u mnie a raczej u moich stóp ale nie dotrzymałem obietnicy :( Pojawia się jednak, widzę, coraz więcej odważnych, których zachęcam aby wzbogacili tego bloga swoimi doświadczeniami. Póki co jednak, chciałem życzyć Wam na Święta, bez względu na to jak je obchodzicie, rozprawienia się raz na zawsze w platfusem! :)

piątek, 31 sierpnia 2012

Informacje o kosztach i takie tam filozoficzne ...

Drodzy moi czytelnicy. Bardzo się cieszę, że mój blog (choć pisany ostatnio bardzo nieregulanie) jest dla Was źródłem wiedzy i być może przybliży do pozbycia się platfusa raz na zawsze. Bardzo mi też miło czytać komentarze i chętnie dzielę się informacjami, również tymi finansowymi. Tych pytań ostatnio było całkiem sporo i staram się od razu wysyłać na tyle precyzyjną informację na ile mogę. Czy mogę jednak w rewanżu prosić o potwierdzenie otrzymania wiadomości o zwykłym "dziękuję" nie wspominając? Jakoś tak ostatnio poczułem się wykorzystywany :) Byłoby fajnie gdybyście też napisali kilka słów o Waszej historii i potem podzielili się swoimi doświadczeniami. Dzięki temu ten blog może być znacznie bardziej pomocnym dla innych. Nawet jeśli z jakiś powodów nie zdecydujecie się na zabieg dobrze by było wiedzieć jaki, na przykład, był wynik konsultacji. Pozwólcie zatem, że wprowadzę zasadę, że nie odpowiadam na maile w stylu "proszę o informacje o kosztach". Jeśli ktoś z Was chce je otrzymać niech napisze kilka zdań o swojej sytuacji. Myślę że to zawsze mniej czasu i zachodu i wybranie się na konsultacje i koszt wizyty :) Tym czasem pozdrawiam serdecznie i do następnego razu.

wtorek, 21 sierpnia 2012

test na desce surfingowej

Pojechaliśmy trochę na siłę, bo to w sumie koniec sezonu a pogoda nad morzem tego lata zupełnie nie rozpieszczała, ale chęć stanięcia na desce windsurfingowej chociaż na chwilę była mocno motywująca. Pogoda więc była elementem drugorzędnym i może dlatego udała się wyjątkowo. W Chałupach zastało nas prawdziwie letnie słońce i choć nie wiało tak, jakbyśmy sobie tego życzyli, to nie mogliśmy narzekać ani przez chwilę. Była i plaża i wiatr w żaglu :) Plaża tradycyjnie zamieniła się w tor treningowy bo trudno o lepsze miejsce do trenowania stóp. Spacery spacerami ale zdecydowałem się na zmiejszenie komfortu i zagrania w siatkówkę plażową. Polecam! Emocje raczej nie pozwalają na zbyt wiele myślenia o stopach a te radziły sobie bez najmiejszego wysiłku. Deska również zdała egzamin. Miałem mini obawy, bo w sumie nieźle trzeba się stopami zapierać i jeszcze utrzymywać równowagę no i raz na jakiś czas wpaść w niekontrolowany sposób do wody. Podczas płynięcia na większym wietrze czułem, że stopy pracują i mogłem potem czuć lekkie zakwasy ale to raczej przyjemne doświadczenie - taki fajny wysiłek :) Raz tylko spadłem na tyle niefortunnie, że mocno poczułem swój ciężar na zewnętrznej kostce lewej stopy i lekki ból trzymał się około 2 godzin. Jak pamiętacie mam cały czas podejrzenia, że mój implant jest za mały (albo ja do niego za duży :)) a w związku z tym mam większy zakres ruchu niz normalnie powinno to być w idealnym świecie. Przez to właśnie upadając stopa opadła trochę za daleko i dlatego poczułem ten nacisk na kostkę. Nie ma jednak afery i nic się nie stało. W każdym razie polecam sporty różne i nie oszczędzanie stóp!

wtorek, 7 sierpnia 2012

kilka fotek z wakacji :)

Załaczam kilka zdjęć z wakacji. Od razu proszę o nieprzeklinanie mnie za zdjęcia piasku i ładnej pogody bo i nasz kraj w tym roku nie ma czego się wstydzić. Zdjęcia zrobiłem trochę "pod Mareczka", który marwi się, że tkanka słabo się wchłania. No moja też trochę słabo. Na zdjęciach zobaczycie, że pod wewnętrzną kostką jest więcej niż powinno być ale nie wiem czy coś się zmieni w tym zakresie. O tym w następnej odsłonie.
Tu zwracam uwagę na to co nazywam "za dużo niewchoniętej tkanki: :)
Tak wygląda widok na ocean :)
Niestety po tej opaleniźnie nie ma już dzisiaj ani śladu :)
Trochę ryzykowne... ale czego się nie robi dla moich czytelników hehe

minęło 10 miesięcy

W sumie zrobiło się bardzo miło. Wakacje się udały wyjątkowo i to jeszcze o wyjątkowej porze, bo w maju. Zazwyczaj uciekalismy we wrześniu, żeby przedłużyć sobie słońce ale opcja z "przyśpieszeniem" słońca bardzo nam się spodobała. Wróciliśmy do Polski ciepłej i słonecznej i z długim już dniem, a ponieważ lato dopisuje jak nigdy mamy wrażenie jakbyśmy mieli już wrzesień a nie początek sierpnia! Tak wakacjować to mogę :) No ale do rzeczy. 10 miesięcy mija więc warto coś podumować. Jak pisałem wcześniej wyjazd wakacyjny obfitował w sporo wędrówek (choć to nie była objazdówka)i to w różnym terenie; rowery, asfalt no i dużo chodzenia po plaży. To akurat bardzo lubię bo prócz przyjemności obcowania z ciepłym piaskiem mam jeszcze poczucie, że wykonuję przy okazji fajne ćwiczenia na stopy. Wszystko było w jak najlepszym porządu. Stopy dawały radę w butach sportowych, na bosaka, w japonkach, po twardym i po piasku. Zasadniczo mam poczucie, że co miało się zagoić to już się zagoiło. Może rzeczywiście te kilka dodatkowych miesięcy, które sugeruje doktor, ustabilizuje nowy kształt stopy na dobre ale z punktu widzenia codziennego użytkowania pozostają już drobiazgi. Na przykład zniknęlo praktycznie całkowicie poranne drętwienie stóp (pisałem o tym jakiś czas temu). Rano zeskakuję z łóźka i stopy są już przygotowane do pracy :) Bardzo rzadko coś uszczypnie czy lekko zaboli, choć nie moge powiedzieć, że w ogóle coś takiego się nie dzieje. Nie ma jednak za bardzo o czym pisać w ujęciu ogólnym Jest jednak temat do którego wracam co jakiś czas i powoli zaczyna się klarować... a mianowicie... czy implant przypadkiem nie jest za mały? Ale o tym za chwilę. W międzyczasie kilka zdjęć, o które jakiś czas temu prosił mnie kolega w niedoli Mareczek, którego pozdrawiam :)

niedziela, 13 maja 2012

Wakacje zakończone pomyślni - już za chwilę kilka newsów

Przede wszystkim dziękuję wszystkim, którzy piszą do mnie z pytaniami za cierpliwość. 2 tygodniowe wakacje wybiły mnie trochę z rytmu. Tu trzeba przyznać, ze i praca wybija z rytmu całkiem podobnie :) Nachodziłem się przez te ostatnie 2 tygodnie co nie miara a ponieważ od zabiegu minęło 7 miesięcy stopy były poddane obserwacjom, z których raport już niedługo zamieszczę. Do usłyszenia zatem trochę później. Idę spróbować zmusić mój organizm do odespania zmiany czasu :)

wtorek, 3 kwietnia 2012

Marzec = narty. Hurrra!

Jestem dużym fanem narciastwa. I nie chodzi o to, że spędzam na stoku każdy wolny dzień i nie tylko albo, że jak już się na stoku pojawię to piłuje trasy od rana do nocy. Nie, nie, moje świrowanie polega na tym, że na każdy narciarski wyjazd cieszę się jak dziecko. Planuję, myślę, sprawdzam pogodę, grubość pokrywy śnieżnej itd., i to na długo przed wyjazdem. Nie inaczej było tym razem.
Bagażnik dachowy zapakowany, torby w bagażniku złożone już dzień wcześniej i nadeszła ta chwila, której trzeba było wykrzyczeć: "ahoj przygodo". Warunki na miejscu wyśmienite, lazurowe niebo, buty zapięte i trzeba było rozpocząć zimowe szaleństwo z wypiekami na twarzy i oczekując co się teraz będzie działo. No i w sumie się trochę działo... ale po kolei.
Pierwsze zjazdy były oczywiście dosyć mocno asekuracyjne, choć czułem się dobrze przygotowany do wyjazdu. Na dobre 3 tygodnie przed podróżą regularnie chodziłem na siłownię(3 razy w tygodniu) z głównym celem wzmocnienia mięśni nóg. Biegałem na bieżni, stepperze, robiłem przysiady ze sztangą, wyciskanie na suwnicy i ćwiczenia na łydki. Można powiedzieć, że ćwiczenia dosyć mocno obciążające, które pokazały, że wszystko świetnie wróciło do normy. Nie odczuwałem żadnego bólu czy dyskomfortu prócz oczywiście zakwasów następnego dnia :) Po takiej zaprawie o wytrzymałość nóg martwiłem się mniej. Bardziej obawiałem się bólu związanego z nowym ułożeniem stopy i goleni, drętwienia i obrzęków. Pierwszy dzień dał trochę do wiwatu jak się okazało.
Pierwsze 4-5 zjazdów upłynęło pod znakiem drętwienia i mrowienia stóp, co szczególnie nasilało się na wyciągu albo podczas stania w kolejce. Nic nie do zniesienia i nic, o co trzeba by się martwić bo to uczucie, które znam praktycznie z każdeo wyjazdu. Stopy muszą trochę odcierpieć i przyzwyczaić się do nagle nowego dla nich otoczenia tym badziej, że buty również debiutowały. Zgodnie z przewidywaniami ten dyskomfort minął i mogłem stwierdzić, że mój balkonowy wysiłek się opłacił i buty są super wygodne i o takim flexie jaki chciałem mieć. Koniec dnia jednak przyniósł rozczarowanie. Głowa V kości śródstopia, czyli poduszka pod małym palcem w obu stopach zaczęła piec tak mocno, że było to już rzeczywiście nie do zniesienia. Podczas jazdy jeszcze tak tego nie odczuwałem ale podczas stania a nawet siedzenia na wyciągu krawędż stopy pulsowała tak, jakby była przypalana. Zmiana ułożenia stopy w bucie i rozpięcie klamer w ogóle nie przynosiło ukojenia. Nie pozostało więc nic innego jak zakończyć i tak długi dzień. Hmmmm... zmartwiło mnie to bardzo, bo pod znakiem zapytania stanęły kolejne dni. Oględzimy ukazały, że skóra w tym miejscu była bardzo zaczerwieniona, bardzo wrażliwa na dotyk, zewnętrzy naskórek wręcz złuszczony i czuć było, że jest zaogniona i dostała mocno w kość. Nawet chodzenie w skarpetach po pokoju było mało przyjemne. Wieczorny spacer trzeba było odłożyć, co nie oznacza, że nie doczłapałem do lokalnej knajpki na wursta i piwko :) Okazało się po tym jednym dniu, że najprawdopodobniej winne jest cały czas niewłaściwie wykształcenie punktów podparcia. Pamiętacie, jak pisałem, że mam tendencje do chodzenia na krawędziach i muszę zmuszać stopy do "odbijania" się z dużego palca. To w moim mniemaniu zemściło się teraz (choć to nie tak, że wcześniej miałem na to jakiś wielki wplyw). Wygląda na to, że podczas jazdy cała siła przekazywana na podłoże skupiała się na pięcie i na głowie V kości śródstopia, w minimalnym tylko zakresie podpierając się dużym paluchem. Przy tak nierównomiernym rozkładzie sił i niesprzyjających warunkach trudno się dziwić, ze organizm się zbuntował... ale dobrze, że dało pojeżdzić chociaż praktycznie cały dzień :)

Koniec jęków! Trzeba się było jakoś doprowadzić do stanu używalności. Jedyną rzeczą, którą przyszła mi do głowy tego wieczora to zaprzęgnięcie do pracy voltarenu i zaprzęgałem go do zaśnięcia w ilościach praktycznie hurtowych. Miąłem wrażenie w pewnym momencie, że skóra przestała go już wchłaniać :)

... i poskutkowało!!! no to nie tak, że obudziłem się jak nowo narodzony, ale wieczorne dolegliwości udało się zniwelować do, powiedzmy, 20% wcześniejszego stanu. Super! Kolejny dzień był zdecydowanie trudniejszy ze względu na wiatr, mglę i przede wszystkim gęsto sypiący śnieg. Nogi muszą pracować dużo bardziej, żeby na takim miękkim stoku coś wypracować, więc spodziewałem się powtórki z rozrywki. Jakie było moje zaskocznie, kiedy dzień minął a moje pieczenie, czy już wtedy bardziej wrażliwość, nie przekroczyła porannego stanu! Voltaren, ile go tam jeszcze zostało, poszedł znowy w ruch i od tego momentu mogę Wam powiedzieć, że kolejne 4 dni minęły pod znakiem pięknej pogody, wyśmienitego towarzystwa, pysznego jadła i skupieniu się w pełni na urokach narciastwa. BARDZO się ucieszyłem, choć warto powiedzieć, ze drugiego dnia bardziej świadomie pracowałem stopami, tak, zeby nie dopuścić do pełnego obciążenia krawędzi stopy. Każdy jednak póżniejszy dzień był juz pod tym względem bezmyślny :)

Luty = narty a raczej żmudny wybór butów do tychże nart

Wyjazd narciarski okazał się nie lada wyzwaniem. Po pierwsze miał byc sprawdzianem nowych nóg w trochę ekstremalnych dla nich warunkach, po drugie, był związany z wyborem i zakupem nowych butów narciarskich. Akurat tak sie złożyło, że stare były już ... stare :) i nawet bez zabiegu musiałyby ustąpić miejsca modelowi nowszemu. Sam zakup był jednak rozrywką przednią. Poprzednie buty miały już dobre 6 sezonów i ówcześnie zjawiły się w domu bez dogłębnej analizy. Powiedzmy, że w konsekwencji "dały radę" co przypisywałem zdecydowanie bardziej szczęściu niż rozsądnemu wyborowi. Teraz jednak, wraz ze wzrostem świadomości narciarskiej nadszedł czas na bardziej uświadomiony wybór. Rozpocząłem do zbierania informacji po znajomych, oglądania filmów instruktażowych na youtube a skończywszy na długich dyskusjach ze sprzedawcami, po to właśnie, żeby wybrać but idealny. Wizyt do sklepów było raczej dużo, podczas których przymierzyłem około 15 par, w każdej paradując po sklepie od 10 minut do pół godziny. Szybko okazało się, że mierzenie w sklepie, w temperaturze 20 kilku stopni może byc bardzo zdradliwe i oczywiście potencjalnie niebezpieczne dla komfortu naszych stóp. Ćwiczenie było wystarczające, żeby odrzucić te buty, które po 10 minutach uwierały albo powodowały inny dyskomfort ale które z tych czterech w finale powinienem kupić?
Z pomocą przyszła nasza tegoroczna chwilowa zima i temperatury sięgające -20 stopni. No bo skoro 20 na plusie jest "be", to zapewne 20 na minusie będzie "cacy". Jak pomyślałem tak zrobiłem i niedługo potem każda z par przeszła test temperatury możliwie najbardziej zbliżony do warunków użytkowania. Na mrozie, wiadomo, wszystkie tworzywa w bucie sztywnieją i dopiero wtedy możemy poczuć, czy komfort ze sklepu to też komfort na stoku. Nie byłoby oczywiście w tym niczego nadzyczajnego gdyby nie to, że żeby ten komfort poczuć trzeba niestety w tych butach być. Razem więc z obuwiem narciarskim spędzilismy na tarasie dobre 4 sesje po prawie godzinie co oczywiście musiałem sobie wytłumaczyć jako "ćwiczenia rekreacyjne na świeżym powietrzu w przestrzeni miejskiej". Tylko się trochę boję, że obserwujący mnie sąsiedzi mogli stworzyć inną historię obserwując faceta na tarasie w butach narciarskich przy -17 stopniach, hehe :)
Trud się jednak opłacił i mróz odrzucił dwie pary definitywnie, jedną z poczuciem rozczarowania (bo miała najfajniejszy dizajn :) pozostawiając na polu walki pare nie rzucającą się w oczy ale za to super wygodną... choć to ocenimy na polu walki! W każdym razie czułem, że wykonałem kawał dobrego projektu :)

poniedziałek, 2 kwietnia 2012

O! Metoda się rozwija

Z czystej ciekawości wszedłem na stronę hyprocure.com i okazało się, ze prócz doktora Świerczyńskiego już 2 nowych lekarzy stosuje tę metodą. Jednen w Krakowie, drugi w Szczecinie. NO to bardzo ładnie :)

...ale co tam słychać u stóp 3 miesiące - mały wywiad :)

No tak... to już wiecie o wyjeździe i Sylwestrze ale trochę mało o tym, jakie są subiektywne spostrzeżenia o moim nowym nabytku.... dla chronologii wrażenia ze stycznia.
Jestem więc zadowolony! czy jednak jestem zadowolony w 100 procentach? Tego jeszcze nie mogę powiedzieć. A czy będę zadowlony w ogóle? Prawdopodobnie tak. Nie, chyba jednak jestem zadowolony a wczoraj miałem słabszy dzień.. raczej na razie to jestem zadowolony w 80% a na efekt końcowy trzeba poczekać.... no tak, brzmi to trochę chaotycznie ale też takie myśli chodza w mojej głowie. Trochę to jednak ustrukturyzuję.

Sam fakt poddania się zabiegowi uważam za świetny ruch. Pomimo tego, że to w Polsce nowa metoda a sam doktor Świerczyński zbiera dopiero szersze doświadczenia ryzyko wydawało się być niewielkie. Od pierwszego kroku po zabiegu czułem, że moja postawa jest zupełnie inna. Wcześniej platfus powodował skręcenie kolan do środka, co przenosiło się na miednicę i do góry na caly kręgosłup. Teraz stoję po prostu prosto i plecy nie bolą :) Rozkład ciężaru ciała na stopy też przebiega zupełnie inaczej. O ile wcześniej główny ciężar spoczywał na wewnętrznej stronie stopy czyli tak, gdzie tworzył sie platfus, dzisiaj czuję go na pięcie, zewnętrznej krawędzi i palcach (ale jeszcze nie wszędzie). Na efekt końcowy czekam cierpliwie co ma nastąpić po około 8-10 miesiącach. Ja widzę u siebie, że wprowadzając implant, I kość śródstopia została podniesiona (i o to chodziło) ale przez to stopa straciła wypracowne przez lata punkty podparcia i paluch nie przywiera do podłogi tak jak kiedyś. Widzę to u siebie oberwujac miejca, które zbierają najwięcej brudu na skarpetach. Zdecydowanie to jest pięta, potem zewnetrzna krawędź stopy wraz z widoczną guzowatością V kości śródstopia aż do głowy V kości śródstopia (czyli poduszka pod malym palcem). Im bliżej poduszki pod paluchem tym obciążenie mniejsze. To właśnie jest efekt, który finalnie powinniśmy uzyskać. Głowa I kości śródstopia powinna byc jednym z 3 punktów podparcia.
Rozumiem, że stopa do takiego stanu rzeczy musi się teraz powoli przebudować. Zmusiliśmy przecież i układ kostny i mięśni i tkanki do zupełnie innego układu i przenoszenia ciężaru w nowy sposób. Te kilka miesięcy obserwacji pokazały, że rzeczywiście I kość sródstopia nabiera "łuku" i paluch jest coraz mocniej "przytwierdzony" do podłogi. Brud na skarpecie nie kłamie :) ale tez widzę, że sporo pracy przed nami.

Druga kwestia, która co jakiś czas przychodzi mi do głowy to znak zapytania nad wielkością implantu. Mamy styczeń a ja widzę, że pomimo zabiegu mam cały czas zauważalny luz jeśli chodzi i zakres ruchu stopy. Mam na myśli wysokość, na którą mogę jeszcze stopę "podnieść" wymusząc wyższy łuk. I nie o sam łuk mi tutaj chodzi bo wiem, że u niektórych osób nie jest bardzo wykształcony ale o sam zakres ruchu. Wydaje mi się trochę za duży.
Lektura amerykańskich blogów dała mi dwie odpowiedzi. Raz: może się zdarzyć, że implant będzie za mały co okaże się dopiero po kilku miesiącach, zniknięciu obrzęków itd. Tu problem polega na tym, że lekarz nie jest w stanie na stole operacyjnym dobrać w 100% idealnego implantu. Dopiero pełne obciążenie stopy po kilku miesiącach pokazuje wynik pracy i tu pewno kłania się doświadczenie i "otrzaskanie". Dwa: trzeba poczekać nawet do roku, żeby podjąć decyzję czy jest za mały czy nie. Generalnie ważne jest zakończenie procesu przebudowy stopy i wzmacniania mięśni. No więc czekam i póki co nie zawracam sobie tym głowy. Moja decyzja jest generalnie taka, że we wrześniu jeśli nie będzie zadowalającego wyniku to robimy powtórkę :)

Ten, póki co, większy niż się spodziewałem zakres ruchu stopy jest pewno ostatnim już, pewnego rodzaju, dyskomfortem który na szczęście pojawia się rzadko. Poczas chodzenia i ruchu w dosyć naturalny sposób mięśnie utrzymują mi stopę we właściwym układzie ale też trochę się staram. Czasami jednak nie przewidzę pewnej sytuacji i stopa (nazwijmy to wewnętrzna kostka) przełamie siłę mięśnia i stopa "opadnie" trochę niżej powodując lekki i bardzo krótkotrwały ból. To miało miejsce np. podczas spacerów po plaży, kiedy wydawało mi się, że oparcie jest tuż, tuż, a okazało sie, że piach był bardziej sypki i noga wpadła głębiej. To trochę tak jak schodząc schodami wydaje nam się, że mamy jeszcze jeden schodek a tu nagle pojawia się już chodnik. Trochę boli :)

Uffff... to tyle na razie. Niedługo napiszę znowu trochę więcej bo będę się chciał z Wami podzielić wrażeniami z debiutu narciarskiego!

Pozdrawiam wszystkich :)